İstanbul'da bir cumartesi sabahı
Bir süredir kontrol edemediğim bi çöküş yaşamakta olduğumu hissediyorum. Büyük bi çaresizlikle, artık bi şeyler yapmalıyım hissi çarpışıyor, çarpışmanın şiddetine dayanmakta zorlanıyorum. Hayatın olağan zorluklarının yanında; çalışmaya çalışmak, Tibet’in ihtiyaçlarını karşılamaya çalışmak ve ikisini de layığıyla yapamamakla geçen 15 günden sonra, okullar açılmadan önceki son hafta sonuna geldik. Sabahtan beri; yalnız kalamazsam dindirilemez bi ağlama nöbetine tutulacağımı ve aslında bunun da olabilecek en zararsız ihtimal olduğunu hücrelerimde hissediyordum. Hava, dışarıda vakit geçirmeyi teklif edemeyecek kadar soğuk. Tibet’le babasını okul açılmadan tamamlanması gereken birkaç eksiği bahane ederek Nautilus’a gitmeye teşvik ettim. Yalnız kalacağım birkaç saatin hayalinin verdiği sabır ve neşeyle Tibet’in hazırlanmasına yardım ettim. Ayakkabı, mont faslı bitip sıra vedalaşma ritüeline geldi. Her ayrılık öncesi Tibet avuçlarını uzatır, kendisine yeteceğine ikna olana kadar ...